Kursy językowe

Komunikacyjne nauczanie języka, CLT, jest to nauczania technika języka drugiego i języka obcego, która kładzie nacisk na jako interakcję zarówno środek oraz finalny cel uczenia się języka. Jest ono również nazywane “komunikacyjną metodą nauczania języków obcych” lub zgoła "metodą komunikacyjną”.

Związek z innymi technikami i podejściami

Z historycznego punktu widzenia, CLT postrzegane jest jako odpowiedź na metodę audio-lingwistyczną, ALM, jak i jako przedłużenie lub rozwój sylabusa pojęciowo-funkcjonalnego. Nauczanie to działalność nauczyciela, o charakterze planowej, celowej pracy, ukierunkowanej na asortyment uczniów w wiadomości, umiejętności i zwyczaje jak i rozwijanie ich uzdolnień. Nauczanie języka w oparciu o zadanie, nowsza odmiana CLT, zdobyła znaczną popularność.

Technika audiolingwalna

Technika audiolingwalna(ALM) się pojawiła jako bezpośrednia odpowiedź na potrzebę biegłości w zakresie słuchania i mówienia w czasie i po II Wojnie światowej. Jest ona ściśle związana z behawioryzmem, i w ten uczyniła sposób metodę uczenia się polegającą na drylach, powtarzaniu jak i nawyków formułowaniu kluczowymi elementami nauczania. II wojna światowa to największy konflikt zbrojny w historii globu, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945, w Europie do 8 maja 1945, zasięgiem obejmujący działań wojennych praktycznie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Behawioryzm to kierunek psychologiczny, jaki rozwinął się w XX wieku, głównie w USA. Założenia behawioryzmu: atoli kierunek ten nie wyklucza występowania zjawisk psychicznych, twierdzi, że są one swoistymi, ubocznymi efektami działania mózgu, których nie da się z skutkiem dobrym badać technikami naukowymi, albowiem są one niedostępne obserwacji, z tego powodu, o ile psychologia ma być rzetelną nauką, winien się ograniczyć do mierzalnych, stanowczo zdefiniowanych eksperymentów, w ludzi których poddaje się działaniu ustanowionych bodźców i obserwuje się ich określone reakcje na te bodźce. Zwolennicy ALM byli zdania, że z takiego nacisku na wynika powtarzanie również nacisk na poprawność językową, i twierdzili, że powtarzanie ciągłe błędów prowadziłoby do przyswojenia trwałego sobie niepoprawnych struktur i niestandardowej wymowy.

W lekcje klasie zorganizowane były nierzadko w oparciu o strukturę gramatyczną i przedstawiane w formie krótkich dialogów. Nierzadko słuchali uczniowie wielokrotnie nagrań rozmówek, na przykład w laboratorium językowym, i skupiali się na poprawnym imitowaniu wymowy jak i struktur gramatycznych w takich dialogach.

Krytycy ALM twierdzili, że ten nadmierny nacisk na powtarzanie i poprawność w ostatecznym rozrachunku nie pomagał uczniom w osiągnięciu kompetencji komunikacyjnej w języku docelowym. Noam Chomsky twierdził "Język nie jest strukturą o charakterze nawykowym. Normalne językowe zachowanie prawie zawsze obejmuje innowację, formułowanie nowych zdań i wzorców zgodnie z charakteryzującymi normami się duża abstrakcyjnością i zawiłością". Szukali oni nowych metod prezentacji i organizowania nauczania języka, jak i postulowali sylabus funkcjonalno-pojęciowy, jak i finalnie CLT najbardziej jako efektywną metodę nauczania języków drugich i obcych. Aczkolwiek audiolingwalna metodologia nieprzerwanie dominuje w bardzo wielu podręcznikach i materiałach nauczania. Do zwolennicy tego taktyk audiolingwalnych zwracają uwagę na swoje sukcesy w poprawianiu aspektów językowych, jakie oparte są na nawyku, zwłaszcza o ile chodzi o wymowę.

Sylabus funkcjonalno-pojęciowy

Sylabus funkcjonalno-pojęciowy jest o bardziej wiele metodą zorganizowanego uczenia się języka niż metodą lub podejściem do nauczania. W sylabusie funkcjonalno-pojęciowym nauczanie jest zorganizowane nie w oparciu o strukturę gramatyczną jak to nierzadko robiono w przypadku ALM, ale w oparciu o "pojęcia" jak i "funkcje". W modelu tym, "pojęcie" jest danym kontekstem, w którym komunikują się ludzie, atoli “funkcja” osobliwym jest celem mówiącego w danym kontekście. Np, "pojęcie" lub kontekst zakupy bardzo oczekuje wielu roli językowych takowych jak pytanie o cenę lub walory towaru jak i negocjowanie ceny. Jednakowo, pojęcie impreza bardzo wymagałoby wielu roli takowych jak przedstawianie się i powitania, a także dyskutowanie o zainteresowaniach i hobby. Zwolennicy sylabusu funkcjonalno-pojęciowego byli zdania, że radził on sobie z niedoskonałościami, jakie widzieli oni w ALM pomaganie przez studentom rozwinąć ich kunszt sprawnej komunikacji w rozmaitych kontekstach z życia wziętych.

Nauka przez nauczanie, LdL,

Nauka nauczanie przez jest metodą rozpowszechnioną w Niemczech, Jean-Pol Martin. Uczniowie przejmują rolę nauczyciele i uczą osobistych rówieśników.

CLT w zarysie

Jako rozwinięcie sylabusa funkcjonalno-pojęciowego, CLT kładzie również spory nacisk na pomaganie studentom w używaniu języka docelowego w rozmaitych kontekstach a ogromnie także podkreśla uczenie się roli językowych. W przeciwieństwie do ALM, wszystkim przede skupia się na pomaganiu uczącym się w tworzeniu znaczenia, raczej niż pomaganiu im w perfekcyjnych rozwijaniu struktur gramatycznych jak i nabycia wymowy zbliżonej do wymowy rodzimych klienteli języka. Oznacza to, że nauczenia powodzenie się języka oceniany obcego jest według takiego jak uczący nienagannie się rozwinęli swoją kompetencję komunikacyjną, co swobodnie ogromnie można zdefiniować jako ich zdolność do informacji wykorzystywania zarówno formalnych socjolingwistycznych jako aspektów językowych z odpowiednią biegłością w komunikacji.

CLT określa zazwyczaj się się raczej jako szerokie podejście do nauczania, niż metodę nauczania z zdefiniowanym wyraźnie zbiorem praktyk używanych w klasie. Jako takowe, jest ono definiowane nierzadko jako lista zasad lub cech ogólnych. Jednymi z znanych najbardziej cech charakterystycznych na takich listach są przygotowane poprzez David Nunan’s, 1991, pięć cech CLT:

• Docenienie prywatnych wkładu doświadczeń uczącego jako się ważnego elementu nauki w klasie.
• Utworzenie uczącym się szanse do skupienia się nie jedynie na języku, mimo to również na procesie administrowania nauką.
• Wprowadzanie tekstów autentycznych do przebiegu uczenia się.
• Próba relacje nauki w klasie z czynnościami językowymi poza klasą.
• Nacisk na się uczenie komunikacji przez interakcję w języku docelowym.

Te pięć cech, jak twierdzą praktycy CLT pokazują ich zainteresowanie potrzebami i pragnieniami ich kursantów jak również związek między językiem, jaki nauczany jest w klasie z językiem używanym poza klasą. Według tej szerokiej ogromnie definicji dowolna praktyka nauczania, pomaga która studentom rozwijać ich kompetencję komunikacyjną w autentycznym kontekście uważana jest za dopuszczalną i korzystną formę nauczania. Z tego powodu też, w klasie CLT przybiera nierzadko formę pracy w parach lub skupiskach, wymagających negocjacji i współpracy między uczącymi się, ćwiczeń na płynność językową, zachęcają jakie uczących się do rozwijania pewności siebie, gier z rolami, w których uczniowie ćwiczą i rozwijają funkcje językowe jak rozsądnego również wykorzystania ćwiczeń na gramatykę i wymowę.

W połowie lat 90takich manifest Dogma 95 ma wpływ na języka nauczanie przez ruch nauczanie języka Dogme, jaki twierdził, że materiały opublikowane powinny ogromnie ograniczać podejście komunikacyjne. Celem jako takim podejścia Dogma do języka nauczania jest skupienie się na prawdziwych dysputach o tematach prawdziwych ażeby komunikacja była motorem uczenia się. Taka komunikacja może prowadzić do wyjaśniania, a to przecież będzie prowadziło do dalszej komunikacji.

Ćwiczenia w klasie wykorzystywane w CLT

Przykładowe ćwiczenia:

• rozmowy w formie wywiadu
• wymiana językowa
• ankiety
• praca w parach
• odgrywanie ról
• nauka poprzez nauczanie
• braki informacyjne
• gry

Ale, nie wszystkie kursy, wykorzystują jakie komunikacyjne podejście do języka swoje ograniczą ćwiczenia jedynie to wyżej wymienionych. W kursach wielu uczniowie będą nieraz pisać testy gramatyczne lub na przykład, przygotowywać w mało domu komunikacyjne ćwiczenia w formie drills.

Krytyka CLT

Jednym z najsławniejszych ataków na nauczanie komunikatywne języka był autorstwa Michaela Swana w the English Language Teaching Journal z 1985. Henry Widdowson odpowiedział broniąc CLT, także w ELT Journal, 1985 39(3, :158-161). O bardziej wiele aktualnie pozostali pisarze, np. Bax, krytykowali CLT za zbyt zwracanie niewielkiej uwagi na kontekst, w którym ma miejsce uczenie i nauka, ale CLT obroniło również się przed tym zarzutem, np. Harmer 2003.

Nierzadko, komunikacyjne podejście określane jest jako przynoszące skutki o ile nauczyciel rozumie ucznia. Ale o ile nauczyciel pochodzi z takiego samego regionu co adept, będzie nauczyciel rozumiał wpadki wynikające z wpływu pierwszego języka. Polscy języka użytkownicy docelowego wciąż powinny mieć rzecz ze zrozumieniem ich. Obserwacja ta wymagać może nowego sposobu myślenia i adaptacji podejścia komunikacyjnego. Skonwertowane komunikacyjne podejście musi polegać na symulacji, w której nauczyciel udaje, że rozumie jedynie to, co przeciętny zrozumiałby rodzimy użytkownik języka docelowego i reaguje w sposób specjalny.